Bruidsmeisjes, Bruiloft, Engeland, Trouwen, Wedding abroad

Here come the bridesmaids

Ik merk om me heen dat het niet meer zo vanzelfsprekend is om met elkaar trouwen. De keuze wordt meestal gemaakt tussen geregistreerd partnerschap of een samenlevingscontract. Wat is dat toch met onze generatie, zijn wij bang om te trouwen of doet het ons gewoon niet zoveel meer?

Gelukkig hebben we vrienden om ons heen die er nog wel voor kiezen om te trouwen en dit ook met ons delen. Het blijft bijzonder om getuige te mogen zijn van deze dag, zegt de nuchterheid zelve. Het heeft altijd iets magisch, iedereen ziet er mooi uit (als het goed is), er wordt gelachen, gehuild, gedanst, gegeten en ga zo maar door!

Onze lieve vriendin Evelien verhuisde haar liefde achterna naar Engeland en zodoende stonden wij op een vrijdag in mei ergens in Zuid Engeland boven op een heuvel in een kerkje toe te kijken hoe Evelien en James ‘I do’ tegen elkaar zeiden. (Of was het nu ‘I will’?) De hele dag was précies goed, hij paste perfect bij Evelien en James. Relaxed, ongedwongen en niet super-over-de-top-georganiseerd. Ik neem jullie mee naar deze dag, beleef je mee?

Samen met drie andere vriendinnen en Eef’s schoonzusje was ik bruidsmeisje. Wauw, bruidsmeisjes… We hadden geen idee wat er van ons werd verwacht, dus spannend was het sowieso. Evelien was (natuurlijk) niet kritisch: ‘zoek maar een mooi roze-achtig jurkje uit’. Alle vier zochten we ons eigen jurkje uit en we hadden geen idee hoe dit bij elkaar zou staan.

Op de dag zelf stonden we vroeg op en werd het een gevecht van wie-heeft-de-stijltang, haarspeldjes en hairspray. Toen alles in de pronk zat was het tijd voor een fotoshoot. Onder het mom: dit is de eerste en laatste keer dat we bruidsmeisjes zijn.

And there they are! Hier staan we by the way vóór ons appartement, dat was echt prachtig. In Plymouth, aanrader voor als je eens een weekendje weg wilt maar naar iets anders op zoek bent dan London of Berlijn.

Goed, op naar Evelien – the bride of the day – om prosecco te drinken en haar in de jurk te hijsen natuurlijk! We reden over vééél te smalle landweggetjes waar je alleen maar groene heuvels ziet en zo nu en dan een huisje. Hoe dichterbij we kwamen des te minder bereik we op onze telefoon hadden. We reden van Plymouth naar Brentor en daar aangekomen stonden er twee hobbit huisjes waarvan één onze bestemming was.

 Ilse stapte zomaar bij het verkeerde huisje naar binnen, geeft niet, niks aan de hand. Gelukkig stonden er maar twee huisjes dus moest het wel de volgende zijn. Terwijl Evelien in de krulspelden en druk was met de poederdoos, gingen wij ons mentaal voorbereiden op de rest van de dag. Lees: prosecco drinken.


Vervolgens werden de bruidsboeketjes verdeeld, stapte Evelien voor het eerst in de jurk naar buiten en konden we onze eerste tranen laten lopen. Op naar de kerk! Dit moest een bijzondere locatie zijn was ons verteld, nou daar kwamen we achter…

 
Houdt bij deze foto de A-team tune in gedachten

http://britainexplorer.com/listing/brentor-church/

Wat toen volgde was echt waar een prachtig klein kerkje op een heuvel. Bovenop die heuvel aangekomen (dat was best een klim), vroegen we Evelien: ‘wat moeten we eigenlijk doen, behalve ons boeketje vasthouden?’. Daarop zei Evelien heel relaxed: ‘Gewoon achter de dominee aanlopen en dan is er vooraan een plekje voor jullie.’ Prima, dat was niet zo moeilijk. De rest van de dag bestond uit veel foto’s maken, een speech waar Evelien eventjes heel bang van werd (maar hij viel mee toch?), een drankje hier en daar, wat dansjes en veel gelach. Al met al een bijzondere dag, waardoor ik weer even heel goed begrijp waarom sommigen van ons toch nog de keuze maken om met elkaar te trouwen 🙂

http://www.fotomarcelvankammen.nl/